تا به کی چون شیشه ماندن در نگاه قاب تقدیــــــــــر

 من همه میل رسیـــــــــدن دل ولی بسته به زنجیــر

 آمدم تا چشــــم هایـــــــت در دلـم عشقی بکــــارد

 تو ولی گفتی که برگـــــــرد شیشه احساسی ندارد

هر چند مال من نشدی ولی ازت خیلی چیزا یاد گرفتم

یاد گرفتم هر روز دم از عاشقی بزنم ولی خودم عاشق نباشم

فردا روز دیگری است که بی تو

و من طوری از خیال تو گم می شوم

من تو را به کسی هدیه می دهم

که انگار هرگز نبوده ام...! 

این کیست که از درون من فریاد می کشد ؟

عشق من حضور اوست...!

راستی
چگونه باید تمام این عقوبت را
 به کسی دیگر نسبت داد
 و خود آرام از این خانه به کوچه رفت
صدا کرد
 گفت : ایا شما می دانستید
من اگر سکوت را بشکنم
جبران لحظه هایی را گفته ام
 که هیچ یک از شما در آن حضور نداشتید
 اگر همه ی شما حضور داشتید
 تحمل من کم بود
 مجبور بودم
همه ی شما را فقط با نام کوچکتان
 صدا کنم
 

۱ خبربدم اینکه.....همه دوستای گلی که میان این  وبلاگ نظر میدن بگم دارم اماده میشم برم سر بازی

البته هنوز زوده.ولی باید از لحاظ عقلی اماده بشمشاید دیگه کمتر بنویسم..

و چون نمی خوام دوستام رو از دست بدم..به خاطر همین  ادرس وب ابجی بنفشه رو میدم برید اونجا اونم میاد سر میزنه

www.banafshe67.blogfa.com

اینم واسه اونی که خودش می دونه

در جام فلک باده بی دردسری نیست
تا ما به تمنا لب خاموش گشاییم
 در دامن این بحر فروزان گوهری نست
چون موج به امید که آغوش گشاییم؟

خلاصه همه برن پیش ابجی ..واسه من هم دعا کنیم تا یادم نرفته خدمت اون عزیز بگم موقعی که بهت احتیاج داشتم نبودی..البته هنوزم احتیاج دارم اگه خواستی بیا

چون ماه نو از حلقه به گوشان توایم
چون رود خروشنده خروشان تو ایم
 چون ابر بهاریم پراکنده تو
چون زلف تو از خانه به دوشان تو ایم

قصد اومدن نداشتم تا این قضیه که واسم پیش اومده رو هضم کنم هنوزم هضم نشده

اومدم به مونا خانم ۱ چیزایی بگم برم ..مونا جان اگه دیدی ایدی رو دادم لیلی چک کنه واسه این بود

که وقتی تو اومدی بهم  بگه..تو که خوب من رو میشناسی  پس چرا این جوری میگی؟

۱ مدتی هست از ادما خسته شدم..و تند تند دارم با همه دعوا میکنم

منی که همیشه می تونستم خودم رو کنترل کنم الان ۱ دقیقه هم نمیتونم ...

مونا جون چیزایی که تو بهم گفتی مثل ۱ راز تو سینم میمونه  چه باشم چه نباشم

بهت گفتم باهات حرف دارم و شماره رو گذاشتم اگه به دستت نرسید بیا تو وبلاگ به بنفشه بگو

اون بهت میده  البته اگه دوست داشتی حرف بزنی....

و حرف اخر ..... کاش این مردم دانه های دلشان پیدا بود

کاش بر ساحل رودی خاموش
عطر مرموز گیاهی بودم
چو بر آنجا گذرت می افتاد
به سرا پای تو لب می سودم
کاش چون نای شبان می خواندم
بنوای دل دیوانه تو
خفته بر هودج مواج نسیم
میگذشتم ز در خانه تو
کاش چون پرتو خورشید بهار
سحر از پنجره می تابیدم
از پس پرده لرزان حریر
رنگ چشمان ترا میدیدم
کاش در بزم فروزنده تو
خنده جام شرابی بودم
کاش در نیمه شبی درد آلود
سستی و مستی خوابی بودم
کاش چون اینه روشن میشد
دلم از نقش تو و خنده تو
صبحگاهان به تنم می لغزید
گرمی دست نوازنده تو
کاش چون برگ خزان رقص مرا
نیمه شب ماه تماشا میکرد
در دل باغچه خانه تو
شور من ...ولوله برپا میکرد
کاش چون یاد دل انگیز زنی
می خزیدم به دلت پر تشویش
ناگهان چشم ترا میدیدم
خیره بر جلوه زیبایی خویش
کاش در بستر تنهایی تو
پیکرم شمع گنه می افروخت
ریشه زهد و تو حسرت من
 زین گنه کاری شیرین می سوخت
کاش از شاخه سر سبز حیات
گل اندوه مرا میچیدی
کاش در شعر من ای مایه عمر
شعله راز مرا میدیدی

 اگه این لحظه آخر
لحظه تردید و لرزش
لحظه ای که خوبی و عشق
میشه بی معنی و ارزش
اگه سایه جدایی
میون قلبا نشسته
اگه شاخه محبت
از ته ساقه شکسته
اگه بوی نرگس و یاس
نمیده دستای سردم
اگه آواره و تنها
توی شهرمون می گردم
دنبال یه جای پایی
میون پائیز زردم
تا بده راهی نشونم
بده تسکین درد و رنجم
هرچی گشتم اثر تو رو ندیدم توی پائیز
فصل تو فصل بهاره نه خزونه نه غم انگیز .

سلام به همه دوستای عزیز اومدم  ۱ خبر خوب بدم اونم اینکه ۱ مدت نمیتونم بهتون سر بزنم 

تو این مدت من رو فراموش نکنید  و برام دعا کنید

التماس دعا

امیدوارم سال خوبی  رو شروع کرده  باشین..مثل مال من نباشه

۲..اونهایی که اومدن بندر عباس امید وارم بهشون خوش بگذره

۳..به همه ابجی ها عید رو تبریک میگم ...ببخشید اگه این مدت کمتر پیششون بودم...رها...لیلی..بنفشه..مونا دوستتون دارم

نازنین و علی عزیز . عیدتون مبارک..به پا هم پیر شین..ولی من قصد پیر شدن به پا کسی رو ندارم

ایدا خانم عید شما هم مبارک..

باز هم تنگ غروب

نهايت دارد....

خــنــده ات طـرح لـطـيـفـيست كه ديدن دارد

آخـــر ِ قـــصـــه ي فــــرهـــــاد شـنيدن دارد...

به اندازه ی تموم دنیا دوستت دارم داداشی

به اندازه ی تموم حرفای نگفته ی بین عاشقا دوستت دارم داداشی

به اندازه ی، به اندازه ی، به اندازه ی،

بی خیال فقط می گم خیلی دوستت دارم داداشی

من نه فرشته ام و نه از جنس آسمون ،
و نه به قول اون نویسنده معروف یک کلوخ تیپا خورده
، من فقط یه آدمم ،
یه آدم که گاهی زیادی مهربونه گاهی زیادی حساسه
و گاهی هم زیادی مغرور ،
آدمی که دوست داره همه رو دوست داشته باشه
و با همه زلال باشه !
اما افسوس که آدمای دیگه گاهی این چیزا رو حس نمی کنن !!
کاش خدای اون بالاها آدمایی رو سر راه هم قرار بده
که حرف همو بفهمن ، به یه چیز بخندن ، به یه چیز اشک بریزن ،
و فهم و ادب و ایمان چاشنی صداقت کلامشون باشه .
به همون خدای آسمونا
اینا شعر نیست شعار نیست لااقل برای من نیست
اینا از عمق وجود م بلند میشه
.
.
.
این منم که تو را می خوانم

آری این منم که تو را  می خوانم

.

.

.

داداشی دوستت دارم

باران را از من جدا کنيد

پرنده مي خواهد چند روزي

این متن رو ابجی لیلی نوشته من بدون اجازه کش رفتم گذاشتم اینجا این متن  ۱ قسمت دیگه هم داشت

که نشد کش برمخلاصه اگه لیلی   اومد  دادو بیداد کرد  هوا من رو داشته باشید

....................................

تو نیستی تا ببینی چگونه پرنده ی قلبم از قفس تنهایی خسته می شود و پرواز را به سوی تو بهانه می کند. می خواستم یک شب به خاطر تنهایی دیدن تو را بهانه کنم اما نشد چون در قفس حبس شده بودم.این بار که برگردی آنقدر از عشق برایت حرف خواهم زد تا گذشت زمان را حس نکنی و نفهمی که روز چگونه شب و شب چگونه روز می شود.هستیم، با این کار می خواهم تو را برای خودم نگه دارم و نگذارم حتی یک لحظه از من دور بمانی. می خواهم این بار که بیایی یک عکس یادگاری در کنار هم بگیریم تا من آن را در قلب خود قاب کنم و به دیوار عشق خود نصب کنم تا هر وقت که احساس دلتنگی بر من چیره گشت چشمهایم را به چشمان تو بدوزم و با همین نگاه با تو حرف بزنم. می خواستم این بار که می آیی دلم را خانه تکانی کنم تا گرد و غبار روزهای بی تو بودن از آن زدوده شود.و من جای بیشتری برای عشق تو داشته باشم. عزیزم بیا این بار که می آیی دست در دست هم به آسمان سفر کنیم و با هم روی ماه قدم بزنیم و عاشقانه ترین حرفها را نثار قلبهای پر تلاطم خود کنیم و بعد که خسته شدیم دستهایمان را پر از ستاره کنیم و به زمین بر گردیم تا به زندگی سراسر شور و اشتیاق خود ادامه دهیم. عشق من ، می خواهم در پایان این سخنان از تو یک قول بگیرم و آن این است که دیگر هیچوقت حتی در طوفانی ترین روزهایمان و در سیاهترین شبهایمان همدیگر را تنها نگذاریم و تا پای جان تلاش کنیم که این عشق آتشین را بیشتر کنیم تا وقت مرگ عاشقانه با هم وداع کنیم و همدیگر را تنها بگذاریم اما من یقین دارم که در آن دنیا نیز با هم خواهیم بود و در آنجا نیز خانه ای پر از عشق و محبت برای خود خواهیم ساخت.

گلکم این همه نوشتم تا در آخر با فریادی که بر روی این کاغذ خاموش شده به تو بگویم که چقدر دوستت دارم و تا دیدن دوباره ات صبور خواهم ماند